|
ศุกร์ที่ 17 มีนาคม 2549
หลังจากที่คุยกันคราวๆเกี่ยวกับรายละเอียดของงานพัทยากะหมู
ก้อยก็ยังไม่ได้ข้อสรุปที่แน่นอน
อันที่จริงเราจะไม่ไป เพราะว่า จูเนียส์ไม่มา เอาตังค์ไปซื้อซิงเกิลกี้บะให้ครบดีก่า...
แต่การเสียเงินเท่ากันมันมีทางเลือกที่จะทำให้เราได้รับประสบการณ์ที่ต่างกันนะคร้าบบบ...
ดังนั้นก้อยก็เลยเลือกที่จะเสียเงินกับการไปตาม ซูเปอร์จูเนียส์ คร้าบบบ
(มันไม่ใช่ จูเนียส์ธรรมดา มันเป็นถึงซูเปอร์จูเนียส์ แต่ จูเนียส์ก็ยังเป็นสุดรัก สุดสวาทของก้อยอยู่ดีนะจ๊ะ)
ขอเท้าความไปถึงสาเหตุการเปลี่ยนใจไปตามซูเปอร์จูเนียส์(จะเปลี่ยนคำเรียกเป็น เอสเจ นะ)
อันนี้เพราะว่า อีนวล(อีมล หรือ น้องแอม นั่นเอง)มันโทรมา จากที่ติดต่อมันไม่ได้เลย มันมาชวนให้ไป
บอกว่า “มานอนบ้านกรูก็ได้”โอ้ว!!!ทริปนี้ ที่อยู่ฟรี (เสียค่ารถเอา T^T) นี้แหละ สาเหตุหลักของการไป 555+
ตกลงกันไว้ว่า จะไปวันเสาร์ แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นวันศุกร์ งานนี้ คุนน้องหมูโดดสอบไปเรยยย...
ทุ่มเทเอามากๆ ก็ว่าจะไปเจอกันที่หมอชิตเลยอ่ะนะ ก็โดนจนได้มันชวนก้อยไปรับเอสเจที่ดอนเมืองเลย ...
เอากะมันสิ...เปลี่ยนเส้นทาง นัดกัน 11.00 น. ที่อนุสาวรีย์
แต่ว่าก้อยออกบ้านตอน 10.00 น.ต้องนั่งรถตู้ออกจากหมู่บ้านไปเซ็นปิ่นก่อน (30 บาท)
ไปถึงก็ปาไปจะเที่ยง “เอ๊ย เอสเจมากี่โมงวะ” “เค้าบอกว่าประมาณบ่ายโมงนะ”โอเค น่าจะทัน
กระป๋มเจอกันหน้าป้ายธนาคารกรุงไทย แล้วนั่งรถเมล์ต่อไปที่ดอนเมือง(ราคาจำไม่ได้ เกิน 15 บาทหรอกมั้ง)
อยู่บนรถมีข่าวที่น่าดีใจ และเสียใจพร้อมๆกัน “เพื่อนเราไปดีแล้ว...”อีกวางมันได้ทุน 1 อำเภอ 1 คน ไปเมืองนอก
ตอนนี้พวกกระป๋มกำลังภาวนาให้มันได้เลือกญี่ปุ่นได้เถิด เพราะเราจะได้มีทายาทญี่ปุ่น
เอ๊ย จะได้ฝากซื้อของจูเนียส์ได้อย่างสบายใจ และสบายกระเป๋า 555+
เออ...นอกเรื่องละ...กลับเข้าเรื่องต่อ เรามาถึงดอนเมืองประมาณบ่ายกว่าๆ
มีแฟนมารอก่อนหน้าอยู่แล้วไม่น่าเกินร้อย
(คุนน้องหมูที่มีประสบการณ์ในการตามจูเนียส์บอกว่าประชากรระดับนี้ถือว่าน้อย)
งานนี้ก็เข้าไปแล้วเอ๋อๆ เพราะว่า มากันสองคน แบกกระเป๋ามาด้วย
แต่ไม่มีใครเค้าเข้าใจว่าเราจะไปเมืองนอกหรอก...(ประมาณว่า ป้าๆ มาผิดป่าว หมอชิตอ่ะเลยมาแล้ว Y^Y)
อันนี้แบบว่ากรูไม่สนใครล่ะ มองทำเลทอง อ่ะ มีช่องว่างเล็กๆติดกะรั้วเลย (กรูเรียกถูกไหม)
ข้างๆ หน้าแม่งเหมือนคนไทยนะ (แต่ออกแนวไฮโซ)
ก้อยกะประมาณว่า กรู เฟรนลี่ อ่ะนะ “ขออยู่ด้วยคนนะคะ”...ยิ้มหวาน...(ในสายตาคนอื่นเปงงัยกรูไม่รู้)
งานนี้ก็รอไป สักแปป อีเจ๊ข้างๆ “ฟุดฟิดโฟไฟ”อะไรนะ ...กรูฟังไม่ออกอ่ะ...
สะกิดน้องข้างๆน้องๆช่วยพี่ฟังหน่อยY^Yงานนี้ก็งงทั้งคู่
เอาเปงว่ายังงัยกรูก็ไม่ได้โง่คนเดียวล่ะวะ ก็หมูมันไม่อยู่ตรงนั้นอ่ะ มันวิ่งไปเอากระดาษมา
ก้อยกะขอลายเซ็นค่ะ แล้วก็เอาไปเปิดประมูล 555+ หัวการค้าเจงๆเลยกรู(ภูมิใจ...)
ประชากรเริ่มเพิ่มขึ้น มีแฟนจากเกาหลีมาเยอะเหมือนกันนะ ชีแต่งตัวเชี่ยวมาก...
ไปๆมาๆ ได้ข่าวแว่วๆว่าเอสเจมาประมาณ 2.30 กรูมาตั้งแต่บ่าย ท้องเริ่มร้อง...
ชี(she)ทั้งหลายจะกรี๊ดกันทุกๆ ครึ่งช.ม. น่าจะเป็นการวอมเครื่องอ่ะนะ 555
เพราะว่ากรูไม่เห็นเอสเจมันไม่ออกมาเลย
บางกลุ่มจะคอยถามเหล่านางฟ้า ที่เดินเชิดกันออกมาว่า “เอสเจมาหรือยังคะ” ผู้โดยสารขาออกเค้าก็งง ...
มาทำอะไรกันรึ...ออกมาทำหน้าตาเหรอหรา
พวกรายการต่างๆก็มาสัมภาษณ์แฟนๆ กันเยอะเหมือนกัน รายการที่ก้อยจำได้ก็ เจ –โซน นั่นเอง
แล้วก็มีพวกพิธีกรรายการต่างๆ ที่กรูไม่รู้จัก(ก็ไม่ค่อยได้ดูทีวีนี่หว่า)
แต่ที่จำได้ก็มีพิธีการเอเชียนซีรี่อ่ะ แล้วก็มดดำ 555 (คนหลังทามไมกรูจำได้)
ประมาณบ่าย 3 ก่อนหน้าเราเห็นผู้โดยสารขาออก เป็นคนเกาหลีอยู่เยอะเลย
เป็นสัญญาณว่าเหล่าเอสเจได้มาถึงแล้ว เอาล่ะ คราวนี้ของจริง ออร่าแรงมากกก หัวทองกระจายเลยคร้าบบบ
กรูก็ชะนีแตกเลยงานนี้ จูเนียส์เก็บไว้ที่ซอกใจแล้ว..กรี๊ดดดด...มันออกมาแล้ววว
ใส่เสื้อขาวกันทุกคนเลย ก้อยพยายามไม่กระพริบตา
อีพวกแฟนๆจอมแหกกฎมันจะแหกด่านเข้าไปตรงทางผู้โดยสารขาออกคับท่าน...
งานนี้การ์ดเราแกร่ง เอสเจไปถ่ายรูปที่ป้ายงานพัทยา T^T มันอยู่ข้างๆนี่เองคร้าบบ
แต่ กรูโดนบัง กรูยืนผิดที่แล้ว งานนี้ชีทั้งหลายก็เอากล้องไปถ่ายๆๆแหลกเลย
ก้อยก็หมูก็ยืนเอ๋อ ไม่ต้องไป เด๋วมันต้องออกทางนี้อยู่แล้ว รอไป มันไม่มา
พระเจ้า มันเปลี่ยนประตูออกไปแล้วY^Yกูมารอตั้ง 2 ช.ม.
อีหมูอะดีนลินหลั่ง กระโดนข้ามรั้วผู้โดยสารขาออก สะบัดการ์ดกระเดน
กรูได้แต่มองตามหลังมันไป มันมีกล้องเปงบัตรผ่าน กรูไปตัวเปล่า โดนการ์ดถืบกระเดนแน่ๆ
งานนี้กระป๋มก็เลยเปลี่ยนเส้นทางไปทางประตูกระจกที่มันเดินออกไปอ่ะแหละ ไม่เหงห่าอะไรเลย
สรุป ก็เหงออร่าอยู่ 5 วิ. จากที่รอมา 2 ช.ม.
(งานนี้กระป๋มไม่โทษใคร มันเปงประสบการณ์ ...มาฝึกฝนไว้ จูเนียส์มา กูจะเปงผู้ตามที่แข็งแรง)
หลงกะหมูไปแปปนึงเหตุกาณ์เข้าสู่ปกติ มีน้องที่รู้จักกันก่อนหน้านี้มาชวนไปตามที่แกรมมี่อีก...
ชั่งใจ...จะไปหรอ หมู ไม่ดีม้าง นี่ก็เกือบจะ 4 โมงแล้ว
รถไปสัตหีบมันหมด 1 ทุ่มนะแล้วกว่าเราจะไปถึงอีกอ่ะ มันจะดึกนะพวก
(กูพยายามชักจูงให้มันกลับมาเปงปกติ เพราะตอนนี้มันพร้อมที่จะถลาไปทุกเมื่อ)
ดีนะที่มันเชื่อกรู “เราไม่ต้องไปหรอก ไปก็ไม่รู้จะได้เจอรึเปล่า เราต้องไปเจอมันชัวร์ๆที่คอนอยู่แล้วน่า”
อืม มีเหตุผล อีหมูมันเปงคนไอคิวสูง มันเข้าใจกรู T^Tน้ำตาแห่งความปลาบปลื้ม
ในที่สุดเราก็ออกจากดอนเมือง มุ่งหน้าไปหมอชิตคับ^_^ “มึงก็รั้งๆก็หน่อยนะก้อย กูใครชวนกรูก็ไปหมด”
เป็นคำพูดที่หมูมันสารภาพออกมา “เออ เราต้องมีสติอย่าใช้อารมณ์เว้ย”
ทำเปงพูดดีไปงั้นแหละคับ ก็แค่คิดว่า ถ้ากรูต้องเสียค่าแท็กซี่กูอาจจะไม่ได้ไปดูมันที่คอนก็ได้ T^T
เที่ยวแบบประหยัด...(งานนี้คงมีหลายคนคิดว่ากรูงก ... เอ่อ ...ไม่มีคำแก้ตัวละกัน)
ถึงหมอชิตก็ไปหาซื้อตัว รถรอบ4.00 น. เด๋วสิ นี่ก็สี่โมงแล้ว
กรูขอเวลาไปพาน้องร้องไห้ หาของใส่ท้องก่อนได้ป่าว...5 นาที...ป้าขายตั๋วยื่นคำขาด
โอเค เข้าห้องน้ำก็ไป7-11ซื้อของรองท้องก่อน กูใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ
แต่พอไปถึงรถแล้วทามไมป้ามันต้องบ่นว่ากูมาช้าด้วยวะ คนยิ่งโมโหหิวอยู่ เด๋วปั๊ดดดด...เหนี่ยวเร้ยยย....
ระหว่างการเดินทางเกือบ 3 ช.ม.บนรถเมล์ ก้อยก็หมูก็เม้าท์กันไม่หยุดปาก
เราฟังเพลงญี่ปุ่นไปด้วยนะ เป็นการเดินทางที่ดี ไม่น่าเบื่อเลย
อีมลท่าทางเป็นห่วงเรามาก (อย่างไม่น่าเชื่อ) ถามตลอดเลยว่า “ถึงไหนแล้ว” “ก
รูไม่รู้ แต่ว่า ต้นมะพร้าวเต็มสองข้างทางเรยเมิง”กรูบอกได้แค่นี้จริงๆ กูไม่เหงป้ายอะไรเลย
ในที่สุดเราก็มาถึงกี่โล 10 จนได้ เปงที่รอรถ รอให้มลมารับเรา
ระหว่างรอ ก้อยก็ไปซื้อไส้กรอกข้าวกินด้วยนะ 55 อร่อยมากเลยยย แล้วมลก็มา...
มากับท่านแม่ ท่านแม่ให้เกียตินำรถพระราชทานมารับเราเลยนะเนี่ย
หมูมันยังกินไส้กรอกข้าวไม่หมดเลย มันเอาเข้าไปในรถด้วย 555 งานนี้หอมกันทั้งรถเลย
ก่อนเข้าบ้านเราได้แวะตลาดนัดกันก่อน เราไปเห็นปลาหมึกชนิดนึง รู้ว่าจะเรียกว่า “ปลาหมึกกระเป๋า”
ก้อยทำท่าตื่นเต้นมากส์ (หมูด้วย)ก็คนมันไม่เคยเห็นนี่หว่า อีมลมันด่า “บ้านนอก”T^T
เหงแม่เมิงอยู่หรอกนะ กูเลยไม่อยากใช้กำลังกะเมิง
หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ก็กะจะมาดูทาคุซักหน่อย อาว...มีถ่ายทอดสดงานพัทยา...ดูไปสักพัก...
แม่งเพลงอะไรวะ ฟังไม่รู้เรื่องเลย
(อย่าหาว่ากรูกระแดะเลย ทุกวันนี้กรูฟังเพลงไทยไม่ออก...ภาษาญี่ปุ่นก็ฟังไม่ออก 55+)
งั้นก็หลับเอาแรงล่ะกันวะ ขอกัดอีมลเรื่องที่นอน
โอ้ว พระเจ้ามันช่างเป็นเพื่อนที่แสนประเสริฐอะไรเช่นนี้ มันปล่อยให้กรูนอนหน้าทีวีกะอีหมูอ่ะ
แล้วมันไปนอนที่ห้อง ...แต่เหมือนว่ากรูจะแอบดีใจว่ะ เพราะว่า กรูไม่ต้องฟังสียงมึงคุยกะที่รักของมึง
แล้วก็ ไม่ต้องเข้าไปเสี่ยงกับสัตว์เลื้อยคลาน (ห้องแม่งรก...)
เสาร์ที่ 18 มีนาคม 2549
ตื่นมาประมาณ 9.00 น.ได้ครับ เนื่องจากเจ้าของบ้านเริ่มมีการเคลื่อนไหวแล้ว (มีจะนอนกินบ้านกูไปถึงไหน...)
ตื่นมาก็ต้องก็ที่นอนก่อนเลย อยู่บ้านท่านอย่านึงดูดาย...สปายโทรมารายงานแล้ว
สายนี้เก็บได้จากราชบุรีน้องเค้าโทรมารายงานแต่เช้าเลย
“พี่ๆ เอสเจมาฮาร์ทร๊อคตั้งแต่ตี 1 กว่าๆแล้ว”โยส!!อีหมูเด็กกูไปรอที่ฮาร์ทร๊อคตั้งแต่เมื่อคืนแร้ววว...
สอบถามตารางจากศิษย์น้องได้คราวคร่าวๆว่า เอสเจจะลงมากินข้าวเช้า(กรูไปไม่ทันแล้ว)
แล้วหลังจากนั้นก็จะลงมาเล่นน้ำ (รีบเรยยย)
ฟาดข้าวเพิ่มพลังเสร็จก็นั่งรถจากสัตหีบมุ่งหน้าสู่พัทยากลาง (ได้ยืนไปตลอดทางเลยT^T)
นั่งรถสองแถวต่อไปร.ร.ฮาร์ทร๊อค เพราะเจ้า วันนี้โตะเตะโมะอัซซุยเดส(ร้อนมากกก)
แต่เราก็ไม่หวั่น เป็นห่วงก็แต่อีมลอ่ะแหละ ชอบก็ไม่ได้ชอบกะเค้า ถ่อมาด้วย...
พอถึงฮาร์ทร๊อก ก็ต้องตามหาสมุนก่อน(น้องเนม...ขอโทดที่พี่เปลี่ยนสรรพนามเรียกน้องเป็นว่าเล่นนะจ๊ะ)
อ่ะ เจอแล้ว...คุณน้องน้ำลายแตกฟองบอกเล่าสรรพคุณเอสเจซะ...เฮ้อ...จ้าๆๆๆ...เออ...น่ารัก...
(กูคิดถึงจูเนียส์Y^Y) ประชากรที่ฮาร์ทร๊อคมีไม่มากนัก แต่ทุกคนออกแนวไฮโซ(กรูโลโซอยูคนเดียวแหละ...)
ขอเม้าท์ วันนี้อีหมูกะอีมลแม่งใส่เสื้อ สีม่วง ทั้งคู่เลยอ่ะ ไม่ใช่ม่วงอ่อนๆนะเฟ้ย แบบว่า ม่วงมากกก
เฮ้อ เห็นเพื่อนแล้วอ่อนใจ อ่ะ กลับมาต่อ หลังจากที่ยืนดูสถานการณ์รอบๆแล้ว
ในที่สุดก็มีปฎิกิริยาเคลื่อนไหวขึ้นแล้ว นอกกระจก ข้างสระว่ายน้ำมีกลุ่มแฟนๆ ยืนโบกมืออยู่...
โบกอะไร...จากรูปการณ์แล้ว เค้าบอกว่า เอสเจมันออกมาโบกมือตรงระเบียง...
กรูกะอีหมูก็เอ๋อ...ไม่กระเตื้องเลยยย...สักแปปเริ่มมีแฟนๆออกไปมากขึ้น ไม่ไหวแล้ววว...
ขอออกไปดูหน่อยเหอะวะ...(เงยหน้ามอง)ไม่เหงมีอะไรเลย...เห็นแต่กางเกงตากอยู่ 2 ตัวY^Y
หลังจากที่รออยู่ประมาณ 3 นาที ไม่มีปฎิริยาใดๆเฮ้อ เหนื่อยเหมือนนะเนี่ย(กรูยังไม่เห็นมึงทำอะไรเลยนะ...)
หลังจากที่แฟนทยอยกันเข้าไปข้างในแล้ว ก้อยกะหมูก็ยังไม่สิ้นหวังยังคงเฝ้ามองไปที่ระเบียงอยู่
ประมาณ 2 นาที เริ่มมีปฏิกิริยาเกิดขึ้นอีกแล้ว ฟิ้ว!!!เหมือนสายลม
ร่างสองร่างที่วิ่งผ่านกรูไปตะกี้มันสมุนกรูนี่หว่า ... “น้องเนมวิ่งไปไหนอ่ะ”
“พี่ก้อยวิ่งไปหน้าเวทีเร๊ววว...เอสเจมันจะซ้อมเต้นแล้วพี่” “แน่ใจหรอน้อง
แดดเปรี้ยงขนาดนี้เนี่ยนะ” “อืม ไปเหอะ” ไปก็ไป
พูดแล้วก็ติดจรวดเลย ณ หน้าเวที โอ้ว ไม่มีใครมาเลย ^_^
เห็นแต่สต๊าฟเสื้อสีดำๆ โค้งหัวขออนุญาตเป็นพิธีแล้วกรูก็วิ่งเข้าไป มันจะง่ายไปไหม...
ใช่...เรื่องนี้ มันไม่ง่ายอย่างที่คิด ไอ้สต๊าฟหน้าโหดมันย่างสามขุมมานู้นแล้ววว
“น้องครับออกไปด้วยคับ” เหรอหรา “ออกไปเลยครับ”มันทำเสียงแข็ง
“พี่ดูขอถ่ายรูปตรงนี้เองพี่ ยืนตรงนี้นะ พี่นะ”อ้อนวอน
“ไม่ได้ครับน้อง ออกไปครับ ข้างนอกเลยครับ ไม่ใช่ตรงนั้นน้อง นู้นเลยยย ถนน”
โอ้วววว ใครก็ได้บอกกรูที กรูเหมือนหมาบ้ารึเปล่าวะ...มันกลัวกรูกระโดดกัดเอสเจหรออออ...
แต่งานอย่างนี้อยากจะขอให้ทุกท่านถือคติว่า ใช้สติ อย่า ใช้อารมณ์ ไม่ให้กรูเข้า ได้ ได้...
นี่เลย หลังจากที่โมโหกันอยู่ 3 นาที ก็เรียกสติกลับมา มันไม่ให้เข้าข้างหน้า กรูไปเข้าข้างๆก็ได้ 5555
อยากหัวเราะ ดูตรงนี้มันใกล้กว่าตรงเมื่อกี๊อีกกกก...ชัดมากกก ขอบคุณโรงแรมข้างๆด้วยนะคร้าบบบ...
มีแฟนๆที่ไหวตัวทันวิ่งมาปีนกำแพงหิน
(ที่ไม่สูงมากนัก...แต่พระเจ้าก็หาทางลำบากไว้อีกก็คือมันเต็มไปด้วยกอเฟืองฟ้า งานนี้แขนลายเลยY^Y)
ขอเล่าไปถึงเจ๊เกาหลีคนนึง เจ๊มาตามเอสเจจริงป่าววะ
แบบว่า ชีมั่นมากอ่ะ ใส่ส้นสูงไม่พอใสกระโปรงบานสีขาวมาด้วย...จิ๊...
เอากะเจ๊สิ เจ๊กะลังจะปีนกำแพง...เอา..เอา..จะรอดไหมล่ะนั่นอ่ะ
มาล่ะ มะพี เธอจะได้รู้ซะที ว่าภรรยาเธอเปงคนดีขนาดไหน ก้อยวิ่งไป “เคน ไอ เฮว ยู”นี่เห็นว่าน่ารักนะ...
มันก็จับมือกูแล้วตระกายขึ้นไป...“แท๊งกิ๊ว...”
พระเจ้าขอให้ผลบุญนี้ส่งผลให้ลูกมะพี ได้แต่งงานกันเพื่อผลิตประชากรที่มีจิตใจงดงาม(เหมือนแม่...)
ออกมาด้วยเธอออ สาธุ๊ ถึงแม้อากาศจะร้อนก้อยก็ไม่หวั่น กรูถ่อมาถึงนี่ กรูต้องดูให้เต็มตา ดูให้คุ้ม
(ได้กลิ่นเนื้อไหม้ไหว เนื้อป๋มกะอีหมูอ่ะ Y^Y) นังหมูมันก็ถ่ายรูปไป ป๋มก็มายืนเปงเพื่อนนะ
ไปอยู่ร่มๆ เด๋วจะหาว่าไม่รักกันจริง...วันนี้เอสเจของเรา (...)น่ารักกันมากมาย
ใส่เสื้อแขนกุดเผยให้เห็นมัดกล้าม น่ากิน(...)ถ้าจะถามว่าใครใส่เสื้ออะไรล่ะก็
ขอให้เปลี่ยนคำถามเป็นเอสเจชื่ออะไรบ้างซะดีกว่า เพราะ ตอนนี้ ชื่อที่จำได้ก็มีแค่ ซีวอน เท่านั้น
ก็ไม่ได้กะจะมาตามเลยจริงๆ(ผมโดนลักพาตัวมาT^T)
แดดที่ร้อนแรงวันนี้ยังสู้ความร้อนแรงของสาวกเอสเจไม่ได้
ลองไปไปทางขวามือของก้อยแล้วล่ะก็จะเห็นสาวกยิ่งบนกำแพงเป็นแถวยาวเลยล่ะ
บ้างคนก็ถือป้ายบ้างแล้วก็กรี๊ดแสดงความมีตัวตนของตนเองอย่างสุดกำลัง
20 นาทีให้หลังเห็นจะได้มีเจ้าหน้าที่ของยามมาสะกิดๆ “น้องๆช่วยบอกให้เค้าลงจากกำแพงด้วย”
อ่าว...ทามเปงต้องเปงกรูอ่ะ...อ่ะนะ ก็ได้ๆ ก็ไปสะกิดให้ “น้องๆเค้าบอกให้ลงจากกำแพงอ่ะ”...
ไม่มีใครสนใจ พอละ ...(ครั้งเดียวเท่านั้น)ของอย่างนี้มันห้ามกันไม่ได้หรอกคร้าบบบ...
ปล่อยไปเหอะ เด๋วก็เลิกแล้ว...อืม ก็นับถือพวกเอสเจเหมือนกัน นะอากาศร้อนขนาดนี้ยังมาซ้อมเลยอ่ะ
ฮีชอล เดินออกมาตรงกลางเวทีบ่อยมากกก ต้องนั้นไม่ค่อยร่มด้วยน่ะ อ่ะนะ อย่างว่า ชีเด่น
(เห็นเค้าเรียกกันว่า ซินเดอเรล่า)หลังจากที่ยืมดูกันจนเกรียมแล้ว เราก็ตกลงกันว่าจะตามไปที่โรงแรมต่อ
ก่อนหน้านั้นชะแวบไปหาอะไรดับกระหายสักหน่อย อ่ะได้น้ำแดงมา 1 กระป๋อง ชื่นจายยย...
ไม่รู้เอสเจมันใช้สริงปืนขึ้นตึกไปรึงัยกรูก็มารอตรงประตูทางเข้าแท้ๆ...ไม่เห็นแม้ตาเงา...
งานนี้กินแห้วเป็นมือกลางวัน ไม่เปงไร กรูเหนื่อยร้อนด้วย เล่งหาทำเลเหมาะๆ
อะไรก็ไม่ซื้อหรอก ของในรร.แม่งแพงแหง อย่าหาว่าหนูงั้นงี้เลยพี่ หนูมากวนพี่วันเดียวแหละ ...
อ่ะ...ได้ทำเลเหมาะๆล่ะ ก็นั่งเอาแรงกันสักหน่อย เด๋วเอสเจมันจะลงมาฟาดมือเที่ยงล่ะ (ออกแนวบ่ายๆ)
ก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกันสักหน่อย 555+ แชะ แชะ ...
สักบ่ายกว่าๆ เริ่มมีปฎิกิริยาแล้วคับ แบบว่า แฟนๆเริ่มไปเข้าแถวรอที่หน้าลิฟแล้ว
เป็นทางยาวไปทางห้องอาหาร กระป๋มก็ไปยืนต่อก็เค้าด้วย ^_^
แต่ว่า อีกฝั่งอ่ะ มันไม่มีคนเลยนะหมู เด๋วกูไปเปงกองหน้าก่อนล่ะกัน แล้วยังงัยจะโทรเรียก ...
ทางโล่งมาก เพราะแฟนๆส่วนใหญ่อยู่ฝั่งนู้นกันหมดเลย “หมูเปลี่ยนทำเล มาฝั่งนี้น่าจะรุ่งกว่าว่ะเพื่อน”
สักพัก เอสเจก็ออกมา ลิฟแรกนับจากขวามือ (หันหน้าเข้านะคับ)
ช้ากว่าความเร็วแสงนิดหน่อย (เร็วชิบ..กรูดูไม่ทัน แต่ว่าออร่าเปร่งมาก สีผมอ่ะ ทำงัยกันวะ)
งานนี้ดีที้น้องหมูถ่ายเป็นคลิปวีดีโอไว้ ^_^ แต่แล้วก็เหมือนกับว่า พระเจ้ากลั่นแกล้ง
มีคนเกาหลีมาถามประมาณว่า เจ๊มาสายนะ ก็เลยประมาณว่า เออ เมื่อกี๊มีใครออกมาแล้วบ้างคะ...
อ่ะนะ อังกิดกูไม่เก่ง ภาษาเกาหลีกูได้อยู่ 2 ประโยค(ซารางเฮโย/อันยองอาเซโย)
แต่พระเจ้าก็ส่งเธอมา ชีแกเรียนภาษาเกาหลีอยู่ศิลปกรก็เลยรับหน้าที่ไป
แต่ นังหมูก็อ่ะนะ อย่าจะตบกระบาลมันเจงๆ อวดผลงานให้นางเกาดู ...
กิ๊ง เอสเจอีก 5-6 คนที่เหลือลงมาอีกลิฟนึง ...ไม่ทันหรอกคับงานนี้
ผมบอกแล้วว่ามันเร็วน้อยกว่าแสงไปนิดเดียวเองT^T
งานนี้ใครอยากเห็นก็เข้ามาดูในความทรงจำของผมเอาล่ะกันนะ (555...กรูคิดได้งัยเนี่ยยย)
หลังจากที่เอสเจเข้าไปอยู่ในห้องอาหารจนครบองค์ 12 แล้ว
ได้เวลาเคลื่อนไหวอีกรอบ สาวกทางซ้ายมือก็รีบไปเกาะกระจกดู โดยมีพี่การ์ดยืนบัง (ไม่มิดหร๊อก...)
งานนี้ก็ถ่ายกันเข้าไป แชะ แชะ ก้อยได้ทำเลเหมาะเหม็ง เห็นเอสเจชัดแจ๋ว ^_^
สาเหตุที่บอกไปว่า มากันครบองค์ สาเหตุมาจากเสื้อผ้าที่บรรดาท่านชายได้ใส่ลงมารับประทานกันน่ะ
เหลืองอร่าม เรไร ไม่รู้เพราะว่า งานฉลองครบรอบในหลวง หรือ จะใส่ให้เข้ากับเวที(เวทีสีเหลือง)
อันนี้ก็แล้วแต่วิจารณ์ญาณนะ ...อิอิ... อาหารมื้อออกแนวบุฟเฟ่ นะคับ อ่ะมีเหตุการณ์กระตุกต่อมกรี๊ด ก็คือ...
ท่านชายHeechulเกิดอารมณ์เปลี่ยวอะไรขึ้นมาไม่ทราบได้ จู่ๆ ก็กระชายคอชายหนุ่มข้างๆ
(ขอโทษจริง ที่ไม่สามารถจำได้ว่าเปงใคร)มาถ่ายรูปซะงั้น โอ้ว..งานนี้สายตานับสิบเห็นนะคับ กรี๊ดกระจายยย
นี้มันจะกินข้าวกันไหม?- -!อ่ะนะ เด๋วนี้ผู้ชายหอมแก้มกันก็กลายเป็นเรื่องรักไปแล้ว...
รับได้สะเหมอ... ก่อนมาดูเอสเจก้อยก็ศึกษาวงเอสเจมาเล็กน้อย...
จากที่ใช้ดวงตากลมโต(...)มองดูรูปแล้วคนที่หน้าตาดีที่สุดก็จะเป็น Siwon
คุณชายหล่อเข้มได้ใจ สูงยาว เข่าดี เหมาะแก่การเป็นพ่อพันธุ์...
(กรูกู่ไม่กลับแล้ววว มะพีมากระชากตัวไปด่วน!!!)แต่พอได้มาสัมผัสตัวจริง ก้อยขอเปลี่ยนใจ...
Leeteuk เพราะเจ้า...น่ารักสุดๆ ลักยิ้มเธอมันทะลวงไปในใจชั้น (โห...สำนวน)
ก็แบบว่ารูปที่ท่านชายได้ถ่ายไว้น่ะ มันไม่ได้ยิ้มงัย ไม่หล่อหน้าขาวๆวอกๆอ่ะ ไม่โดน
แต่ตัวจริงขอบอก...น่ารักมากกก...
อีกอย่างที่หลงเนี่ยมันมีเหตุผลนะคร้าบบบ
ก็คือช่วงที่ไปดูเค้ารับประทานอาหารเนี่ย Leeteukหันมายิ้มให้เราตลอดเลย
(หันหน้ามากรูเหมาว่าเปงของกรูหมด 555+)แบบว่าคนอื่นเนี่ยเค้าก็เอาแต่ยัดๆๆ
เอ๊ย กินๆ ไม่ค่อยสนใจแฟนๆเท่าไหร่ มีบ้างที่จะโบกมือมาเป็นระลอกๆ
แต่ว่าถ้าจะนับจากความถี่แล้วล่ะก็ ท่านLeeteukกินขาดเลย หันมาเกือบทุกๆ 5 นาที
งานนี้ได้ใจแม่ยก ฮิ้ว...ไม่ค่อยเข้าใจบรรดาท่านๆเลย ทามไมหลังจากที่ฟาดข้าวไปแล้วทามไมยังต้องกิน มาม่า
(อันนี้เห็นสต๊าฟแบกมา 2 กล่องใหญ่เลยน่ะ )มันเป็นมาม่าของเกาหลีน่ะ ไม่สามารถบอกยี่ห้อได้ สีแดงๆน่ะ
Leeteuk หันมาซู๊ดมาม่าให้เราด้วย..กรี๊ดดด คาวาอิ๊...
หลังจากกรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ที่นี้เราเริ่มเป็นงานมากขึ้น วิ่งไปดักตรงทางเข้าลิฟท์...
งานนี้กูไม่พลาด ขอรูปชัดๆสักใบสองใบเหอะวะ...อา...เข้าแถวกันเป็นระเบียบมาแล้ว
หมู!!! สแตนบายกล้องด่วนเรยยย...ควับ...เอาอีกแล้ววว...ความแน่นอน คือ ความไม่แน่นอน
งานนี้แห้วอีกเช่นเคย มันออกประตูนู้นไปแล้ววว T^T เค้าจะไป mitting GMM กันนะ ไปนู้นแล้ว
งานนี้ ก็ได้ดูแค่ตาเปล่าอ่ะนะ ติ๊ดดดติ๊ดดด นังหมู แบตกล้องมันเตือนหรอวะ
ง่า...แบตกล้องจะหมดแล้ววง่า...เคราะห์ซ้ำกรรมซัด...อืม...เด๋วไปชาร์ตก็ได้
“ก้อยกูไม่ได้เอาที่ชาร์ตมา...”Y^Y ... ตอนนี้ประมาณบ่าย 2 หรือบ่าย 3 กว่าๆ ไม่แน่ใจ
แต่ว่าเหนื่อยมาก ยังไม่มีอะไรตกถึงกระเพาะเลย ตั้งแต่ซดน้ำแดงไปกระป๋องเดียวเมื่อเช้า...
ขอพักเหนื่อยสักหน่อย สาวกกลุ่มใหญ่ตอนนี้สละโซฟาไปเกาะจกอยู่อีกฟากหนึ่ง
(ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร ห้องสัมมานา ของฮาร์ทร๊อคคงได้)ที่นั่งว่าง
ขอเนียนสักแปปละกัน มาดูผลงานการถ่ายรูปหน่อยสิ ได้ช็อตไหนมาบ้าง อืมๆ ใช้ได้...
หลังจากที่เอนกายได้ช่วงใหญ่ๆ( เรานั่งอยู่ตรงประตูทางออก)ก็เห็นกลุ่มบีบอยกลุ่มนึงเดิน...
ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก พวกก้านคอคลับนั้นเอง เดินตัวปลิวมาเลย(โจอี้ผอมมากตัวติ๊ดเดียวเองอ่ะ)
อันนี้ไม่สามารถกระตุ้นปฏิกิริยาอะไรของเราได้ ...
(แต่ดูท่าทางอีมลจะมีปฏิกิริยากะไอ้พวกนี้เล็กน้อยอ่ะนะ ของชอบมัน ว่างั้น...)...
ให้หลังไม่กี่นาที อันนี้แม่งมีวงแหวนด้วย(การ์ดล้อม)อ่ะ!!! Heechul นี่หว่า พอเราไม่ตาม มันก็มาหาเราเอง...
โยสสส เอ๋อคับงานนี้ ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ใช้สายตาบันทึกอย่างเดียวเลย
ขอย้อนไปช่วงกินอาหาร เพราะว่าท่านHeechulได้หายไปช่วงใหญ่ๆเลย
ไม่กลับมานั่งที่ เรานึกว่าเปลี่ยนที่นั่งไปไหนอ่ะนะ อันนี้ จากคำสันนิธานจากคนกลาง
เค้าบอกว่า “ท่านไปเข้าห้องน้ำมา หลุดกลุ่ม...”เข้านานขนาดนี้ ...ไปทำอะไร...คนดังก็อึได้555+
หลังจากนี้เรากะจะไปรอต่อคิวอยู่หน้าคอน เพราะกลัวว่าจะไม่ได้อยู่ข้างหน้า แต่ก็มันอันเปลี่ยนแผน
เพราะว่า พุงน้อยๆของเราเริ่มงอแงซะแล้ว ก็อะนะ ข้าวยังไม่ตกถึงท้องเลย
ก็กะจะหาอะไรกินกันก่อน แต่แล้วเราก็เห็นสาวกกลุ่มย่อมๆ กำลังกลายเป็นตุ๊กแก
เฮ้ย!!ไม่ช่ายๆๆ อ่ะนะ
ด้วยแรงพิศวาสเราสามารถกลายเป็นทุกๆอย่างที่จะอำนวยให้เราได้ใกล้ชิดบรรดาเอสเจที่รัก...
ข้าวเขอวกรูไม่กินแล้วเว้ย...ลุย...แปะ(เสียมือเกาะกระจก)
ไม่เห็นมีเรย...อ่ะนะ มีพรายกระซิบมาว่า ..เค้ายังไม่มาพี่ เค้ารอให้พาราโกะ(พาราไดส์ โกะโกะ)
ถ่ายรูปเสร็จก่อน...อ๋อ...เคเค เข้าใจล่ะ รอก่อนก็ได้ อืม ว่าไปแล้ว พาราโกะ ก็น่ารักมากเลยอ่ะ
เพราะว่าเราก็ชอบพวกเบอร์รี่ โคโบ เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พาราโกะ อาจจะโตกว่าหน่อย
แต่ความน่ารักก็โอเคเลยนะ แบบว่า มันจะออกคนละแนวกะพวกมอร์นิ่งอ่ะ(อันนี้ออกแนวโนเนะซะ...)
แต่ว่าพาราโกะเค้าจะดูแข็งแรงกว่าน่ะ อ่ะนะ ตกลงจะเล่าเอสเจต่อรึเปล่าเจ๊...
เฮ่ๆๆ จ้าๆ หลังจากที่เรารอคอย เอสเจก็โผล่มาทางซ้ายมือ
(ความจริงตอนดูพาราโกะก็เพลินดีนะ...พี่แคทก็แอบมาเล่นกะสาวกข้างนอกด้วย...)
ชุดเหลืองอร่ามเหมือนตอนที่กินข้าว รู้สึกว่าชุดนี้จะไปเต้นที่คอนเลย...แต่แล้ว
ชีวิตของก้อยก็พบเจอแต่ความผิดหวังเสมอ กะว่าเอสเจจะมายืนตรงกลาง
แต่จากทีท่าที่บรรดาพาราโกะยังคงเพลิดเพลินกับตากล้องที่เข้ามา ถ่าย ถ่ายและก็ถ่าย
ก็เลยไม่ได้เคลื่อนขบวนออกไป เป็นเหตุให้บรรดาเอสเจไม่สามารถเคลื่อนทัพเข้ามาได้ T^T
งานนี้ ยีราฟเข้าสิง เฮ้อ...อ่ะนะ บรรดาสาวกที่ร่วมชะตาเดียวกันทางซ้ายมือ วิสัยทัศน์จะดีกว่า
ชีแกก็ถ่ายๆๆ อ่ะนะ กรูเรอะ...ยืนดูตาเปล่าอีกแล้ว 555 หลังจากที่คิดว่า ยังงัยก็คงไม่ได้เห็นไปมากกว่านี้อีก
เราก็กลับเข้าแผนเดิมคือ ไปยืนรอหน้าคอน จะได้เข้าไปอยู่หน้าเวที ข้างหน้าๆหน่อย
พอเราไปถึงก็มีสาวกจำนวนหนึ่งมายืนรออยู่เกือบ 100 คนได้เลย
ซึ่งคิดว่าเกือบทั้งหมดน่าจะมาดูเอสเจโดยเฉพาะ แถวแบ่งเป็นสี่แถว
เรามาตั้งแต่ 4 โมงเย็น เค้าจะเปิดให้เข้าไปตอน 5 โมงเย็น อีก 1 ช.ม. ศรีทนได้ ...
ก็ยืนเม้าท์ๆ กันไป นินทาอีแถวข้างๆไป 555+...
ศิษย์พี่หมูที่เคยได้รับประสบการณ์มาจากการตามดูจูเนียส์คราวก่อนได้ให้คำแนะนำแก่เราว่า...
”เดี๋ยวเค้าจะตรวจกระเป๋ามึงแหกรอไว้ได้เลย แล้วร่ายคาถาใส่เค้าว่า ไม่มีอะไรพี่ ไม่มีอะไร ปล่อยหนูไป”
เค้าจะปล่อยมึงอย่างรวดเร็ว...ขอให้ท่านผู้อ่านจำคาถานี้ไว้ให้ดีเพราะใช้ได้ผลดีถนัดเลย ...
หลังจากนั้นก็เหมือนปล่อย___ออกจาก___(ละไว้ให้เติมกันได้ตามใจชอบ)ฝุ่นตลบอบอวล...
ในที่สุดเราก็อยู่ข้างหน้า แต่ก็ไม่ถึงกับสุดหรอก เพราะว่าพี่ใหญ่เตือนไว้ว่า
“อีหน้าสุดน่ะเด๋วมันจะโดนดันไส้ไหล555+” เราก็อยู่ประมาณ 2- 3 แถวได้
เราอยู่ทางปีกขวาของเวที เราก็ยืมดม...ยืนเม้าท์กันไปจนถึง 6 โมง
ซึ่งตามตารางพาราโกะต้องขึ้นเวลานี้แหละ แต่แล้วชีวิตกรู มันต้องอย่างนี้สิ T^T
มันเอาฝูงลิงจากโรงเรียนดนตรีมีฟ้า ห่าไหก็ไม่รู้ มาเล่นๆๆ อ่ะนะ กรูล่ะสุดแสนจะมันส์...
กราบเท้างามๆ เมื่อไหร่เมิงจะลง...ฟะ...มันก็ด้านเล่นไป 1 ช.ม. ฮือ...พลังานกรูเริ่มหมดจริงๆ...
19.00น. ในที่สุด เวลาที่เรารอคอยก็ค่อยๆคืบคลานเข้ามาพาราโกะออกมาเพิ่มพลังให้ก้อย
ชีน่ารักกันมากเลย เรายอมรับว่าก่อนมาเราไม่รู้จักวงนี้เลย แล้วก็ไม่ได้หาข้อมูลอะไรเลย
เพลงก็ไม่ได้ฟัง ยังด่าๆอยู่เลยว่า เอามาเล่นทำอะไรฟะ กรูไม่เห็นรู้จัก
อันนี้ใช่ว่าวงที่เราไม่รู้จักจะเป็นวงไม่ดี เป็นข้อคิดให้เราเปิดใจฟังนักร้องคนญี่ปุ่นอื่นๆเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย ^_^
พาราโกะร้องไปกี่เพลงอันนี้ไม่ได้นับ แต่น่าจะประมาณ 5-6 เพลงได้ เพลงน่ารักทุกเพลงเลยล่ะ
เต้นก็เก่งมากเลย แต่ที่ประทับใจพาราโกะมาก ก็คือ เค้าพยายามพูดภาษาไทย
พอเราไม่รู้เรื่องก็พยายามพูดภาษาอังกฤษอีก
(เท่าที่รู้ๆกันอยู่นะคับว่าคนญี่ปุ่นพูดภาษาอังกฤษได้ยอดเยี่ยมขนาดไหน...- - *)
อันนี้แทคแคร์แฟนๆดีมากเลย (ปีหน้ามาชั้นจะไปรับเธอที่สนามบินเลย...)
ถ้าจำไม่ผิดเพลงสุดท้ายจะเป็นเพลงDear my friend ซึ่งทาง GMM ได้นำซิงเกิลนี้มาขายแล้ว
(เป็นเพลงน่ารักๆ กลับบ้านมาฟังทุกวันเลย เหอๆ)
20.00 เวลาที่รอคอยของจริง หลังจากที่ได้ไปแอบดูตอนซ้อมมาแล้ว
ซึ่งแน่นอนว่าอรรถรสมันย่อมต่างกัน เพราะว่า เราได้อยู่ใกล้ขึ้น เอสเจแต่งตัวดีขึ้น(...)
พอพีธีกรประกาศเรียกเอสเจเท่านั้นแหละ คลื่นประชาชีก็ถาโถมเข้ามาหากรูทันที (คนที่อยู่หน้าๆทุกคน)
โอ้ว..ร้อนแรงกานเจงๆ...งานนี้ทรงตัวไม่ดี ล้มลงก็เตรียมตัวเกิดใหม่ได้เลย ...
พวกเค้าโผล่ขึ้นมาครบแล้ว ออร่าเปล่งประกาย..วิ้ง...วิ้ง...แสบตา * - *
ถ้าจำไม่ผิดเค้าเปิดตัวด้วยเพลงMiracle ต่อจากนั้นก็..จำไม่ได้แต่น่าจะมีTwins Knock Out,
wayfor love,So I, ประมาณนี้ล่ะค่ะ งานนี้ก็เปลี่ยนชุดเกือบทุกเพลง ผลัดกันไป
พวกที่เหลือหน้าเวทีก็จะเช็คเสียงกรี๊ด และก็ปล่อยให้เราถ่ายรูปทุกมุมเลย น่ารักกันจริงๆ
(แต่ตอนนี้แบตกล้องเราได้หมดไปเรียบร้อยแล้ว)
งานนี้ก้อยก็กรี๊ดเรียกแต่ Siwon คนเดียวเลย เพราะว่า กรูจำชื่อซีวอนได้คนเดียว(กรรม)
คราวหน้าก้อยจะไปกรี๊ด Leeteuk นะ*-*มาให้ได้นะ...
หลังจากที่ร้องเพลงจบก็เข้าไปหลังเวที ไอเราก็นึกว่า จบแล้ว
งานนี้แบบว่า กรูจะตายอยู่แล้วอยากจะสาปแช่งอีที่มันอยู่ข้างหลังมากเลยอ่ะ เลวมาก
แม่งยืนกดไหล่อาศัยความสูงกรูนี่กรูจำหน้าเมิงไม่ได้นะเนี่ย ไม่งั้นกรูจะบอกให้มะพีตามไปเก็บเมิง 555
(ไม่ปล่อยพีจังไปหรอก เด๋วไม่รอดกลับมา...)
อ่ะนะ ที่ไหนได้ กรูเดินถอยทัพออกจากฝูงชนไปทางปีกขวา เกือบจะออกไปแล้ว เอสเจก็ออกมาอีก
(กรี๊ดดด ไม่อยากให้เค้ากลับก็โทรมาบอกก็ได้ เค้าจะรีบไปรอตัวที่โรงแรมต่างหากงะ )
ป่าวหรอกเค้าออกมาให้สัมภาษณ์อีก คำถามที่พอจับใจความได้ ก็ประมาณว่า
“ขอบคุณที่ไปรับกันที่สนามบินไม่อยากเชื่อว่าจะมีแฟนชาวไทยมาคอยต้อนรับเยอะขนาดนี้
แล้วก็ขายของไป บลา บลา บลา ...”
งานนี้ก้อยก็อิ่มเอมกับความน่ารักสดใส ของเอสเจ
ปีหน้ามาอีกนะ จูเนียส์จ๋า อย่าปล่อยให้ก้อยคอยอย่างนี้สิ
ที่เค้าแอบปันใจมันเป็นเพราะตัวเองไม่ดูแลเค้าให้ดีนะ (อีก้อยมึงอย่าไปโทษเค้ามึงมันเลวเอง แฮๆๆ รู้ทันกรู)
เอาเป็นว่าสุดท้ายกระป๋มก็ขอนั่งยันนอนยันว่า ใจทั้งดวงของผมก็ยังเป็นจูเนียส์อยู่
แต่เราแค่เปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้นเท่านั้น...
ขอบคุณท่านแม่ที่ไม่หวงห้ามความบ้า(ผู้ชาย)ของลูกสาวคนนี้
ขอบคุณที่ทำให้ก้อยได้เกิดมาเจอกับมะพีและได้รับระสบการณ์ในชีวิตที่ดีๆ
ขอบใจอีมลที่เลี้ยงดูปูเสื่อ(ก็กรูนอนเสื่อ- -.)
ขอบใจอีหมูที่ชวนกรูมานะ ปีหน้าใครจะมา ก้อยจะได้มานั่งเล่าประสบการณ์นี้อีกไหม อีก 1 ปีเจอกันนะคร้าบบบ...
(อันนี้ต้องขอบอกว่า กระป๋มกำลังทำการละรึกชาติอยู่ เพลงก็มาฟังหลังจากได้ดูคอนด้วย หากเกิดความผิดพลาด
ประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย) เล่าจบวันที่ 30/3/49(ดองนานไปหน่อย...)
| 
Tools 
